Άνω Λεχώνια-Άγιος Γεώργιος Νηλείας

Aπόσταση: 3,8 χλμ.

Διάρκεια: 1.45΄ (καθαρός χρόνος πορείας 1.20΄)

Υψόμετρο: από 115 μ. (Aνω Λεχώνια) έως 610 μ. (πλατεία Αγίου Γεωργίου)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια, πινακίδες

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

Κατεβάστε ίχνος GPS:   Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail

       Εδώ βαδίζουμε στα ίχνη του καλντεριμιού (μεγάλο μέρος του οποίου διατηρείται ακόμα) που ανηφόριζε από τα Άνω Λεχώνια προς Άγιο Βλάσιο (Καραμπάσι) και Άγιο Γεώργιο. Aφού φθάσουμε στον Αι Γιώργη σε λιγότερο από δύο ώρες, μπορούμε να πάρουμε το άλλο καλντερίμι προς Κάτω Γατζέα για να κατηφορίσουμε ξανά προς τη θάλασσα, ή ακόμα να συνεχίσουμε προς Τσαγκαράδα, Μούρεσι ή Χάνια.

Το ρέμα της Κουφάλας

       Ακολουθώντας την άσφαλτο προς Άγιο Βλάσιο, διακόσια μέτρα μετά τα τελευταία σπίτια των Άνω Λεχωνίων, υπάρχει στα δεξιά του δρόμου μικρό πλάτωμα με μια βρύση. Από εδώ αρχίζει το ίχνος της πορείας μας. Αμέσως μετά το πλάτωμα αυτό, υπάρχει τσιμεντένιο γεφυράκι, από το οποίο περνούμε στην δεξιά όχθη του ρέματος της Κουφάλας και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε σε καλντερίμι. Στην πρώτη στροφή που κάνει, έχουμε δεξιά μας το παλιό νεκροταφείο. Στην απέναντι κατάφυτη πλαγιά βλέπουμε τα σπίτια του Παλιόκαστρου και του Αγίου Βλασίου.

Άγιος Βλάσιος (Καραμπάσι)

     Το καλντερίμι ανηφορίζει συνεχώς και παραπάνω γίνεται τσιμενταρισμένος αγροτικός δρόμος. Σε διασταύρωση που έχει μια βρύση πάμε δεξιά και τελικά βγαίνουμε στην άσφαλτο, πάνω σε μια αριστερή στροφή.
       Βαδίζουμε για 80 μέτρα στην άσφαλτο και, μετά από διασταύρωση με ένα αγροτικό δρόμο δεξιά, ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι που περνά δίπλα από το εκκλησάκι του Αγίου Αχιλλείου. Κατόπιν βαδίζουμε για λίγο σε δρόμο και συνεχίζουμε στο καλντερίμι στα δεξιά. Από αριστερά έρχεται άλλο καλντερίμι από τον Άγιο Βλάσιο και ενώνεται με το δικό μας. Με λίγη δυσκολία από την πυκνή χαμηλή βλάστηση (εδώ το καλντερίμι χρειάζεται καθάρισμα), αφήνουμε ένα σπίτι δεξιά μας και βγαίνουμε παραπάνω στην άσφαλτο, σε μια αριστερή στροφή που κάνει. Τη διασχίζουμε, ανηφορίζουμε αριστερά από ένα σπίτι και την ξαναδιασχίζουμε πιο πάνω. Βρισκόμαστε ήδη στον οικισμό Στρόφιλος, ανάμεσα στον Άγιο Βλάσιο και Άγιο Γεώργιο.

      Ανηφορίζοντας σε τσιμενταρισμένο καλντερίμι, περνούμε δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου. Η εντοιχισμένη πλάκα μας πληροφορεί ότι ανακαινίσθηκε το 1879. Λίγο παραπάνω, εκεί όπου ο τσιμεντόδρομος κάνει αριστερή στροφή, πάμε ευθεία στο καλντερίμι που ξαναβγαίνει σε πενήντα μέτρα στο δρόμο και πάμε δεξιά ανηφορικά. Πιο πάνω (προσοχή), εκεί όπου ο δρόμος κάνει δεξιά στροφή, προσέχοντας το κόκκινο βέλος πάμε αριστερά στο καλντερίμι.

Η θέα από το καλντερίμι

        Μετά από λίγη οριζόντια πορεία, στρίβουμε δεξιά προς τα επάνω και βγαίνουμε σε στενό χωματόδρομο, όπου πάμε για λίγα μέτρα αριστερά και αμέσως πάλι δεξιά επάνω. Από εδώ πλέον βαδίζουμε συνεχώς σε καλντερίμι, που ανηφορίζει σταθερά σχεδόν ευθεία. Είναι ακαθάριστο, αλλά παραμένει βατό. Αγνοούμε ένα μονοπάτι αριστερά μας και περνούμε κάτω από ένα σπίτι, κατόπιν βαδίζουμε λίγα μέτρα σε δρόμο και ξαναμπαίνουμε λοξά αριστερά στο καλντερίμι. Παραπάνω έχουμε περίφραξη στο αριστερό όριο του καλντεριμιού, που τελικά βγαίνει στην άσφαλτο στην είσοδο του Αγίου Γεωργίου. Ακολουθούμε πλέον την άσφαλτο, η οποία κάλυψε το λιθόστρωτο από εδώ και πάνω μέσα στο χωριό, και σε λίγα μέτρα συναντούμε μια βρύση με κεφαλή λιονταριού.
      Περνώντας δίπλα από τον ξενώνα Ανωβολιό και την εκκλησία του Αι Γιώργη και αφήνοντας δεξιά μας ετοιμόρροπο τοξωτό γεφύρι δίπλα στο δρόμο, φθάνουμε τέλος στην πλατεία του χωριού, δίπλα στο μουσείο έργων του σημαντικού αϊγιωργίτη γλύπτη Νικόλα.

Mηλίνα-Λαύκος

Απόσταση: 7,1 χλμ.
Διάρκεια: 2,5 ώρες (με επιστροφή)
Υψόμετρο: Από 0 μ. (Μηλίνα) σε 300 μ. (Λαύκος)
Σήμανση: στρογγυλά πινακιδάκια
Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Παναγία Μεσοσπορίτισσα)

 Κατεβάστε ίχνος GPS:  H διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Everytrail     

          Μια από τις κορυφαίες διαδρομές του Πηλίου, στην οποία βαδίζουμε κατά το μέγιστο μέρος σε καλντερίμι, μέσα σε ένα περιβάλλον μεγάλης φυσικής ομορφιάς. 

     Υπάρχουν δύο καλντερίμια που ενώνουν Μηλίνα και Λαύκο, το βόρειο και το νότιο. Χρειαζόμαστε λίγο παραπάνω από μία ώρα για να ανηφορίσουμε από την παραλία της Μηλίνας στην πλατεία του Λαύκου, και άλλο τόσο περίπου για να επιστρέψουμε από το άλλο καλντερίμι, αν θέλουμε να κάνουμε τον κύκλο. Μια εύκολη διαδρομή, κατάλληλη για όλους, ακόμα και για ανθρώπους που δεν είναι εξοικειωμένοι με το περπάτημα, που σίγουρα θα απολαύσουν τουλάχιστον την κατάβαση των τριακοσίων μέτρων υψομετρικής διαφοράς από το Λαύκο στη θάλασσα.

         Από την εκκλησία λοιπόν στην παραλία της Μηλίνας, ακολουθούμε την άσφαλτο που πηγαίνει προς Λαύκο. Μετά από εξακόσια μέτρα περίπου, προσέχοντας στα αριστερά, βρίσκουμε το καλντερίμι που ανηφορίζει ομαλά ανάμεσα σε ελαιόδεντρα. Διασχίζουμε την άσφαλτο και το καλντερίμι συνεχίζει ανάμεσα σε πεζούλες με ξερολιθιά. Σε λίγο βγαίνουμε ξανά στην άσφαλτο, όπου και βαδίζουμε για τριακόσια μέτρα περίπου. Μετά από μια δεξιά στροφή του δρόμου ξαναβρίσκουμε το καλντερίμι στα αριστερά. Από εδώ και για αρκετό διάστημα βαδίζουμε ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση, που δημιουργεί συχνά ένα τούνελ και προσφέρει άφθονη σκιά τους ζεστούς μήνες.

       Τελικά, φθάνοντας στο Λαύκο, βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο, όπου πάμε αριστερά. Μετά από εκατό μέτρα και καθώς ο δρόμος αρχίζει να κατηφορίζει, πάμε δεξιά σε ανηφορικό καλντερίμι που σε λίγο μας φέρνει στην πλατεία του χωριού με την εκκλησία. Δίπλα στην εκκλησία είναι το μουσείο έργων του σημαντικού Λαυκιώτη ζωγράφου Θανάση Φάμπα.  

        Εκεί όπου το κεντρικό πλακόστρωτο καλντερίμι της πλατείας κάνει δυο-τρία σκαλοπάτια, φεύγει αριστερά προς τα κάτω άλλο καλντερίμι προς Μηλίνα. Στη γωνία θα δούμε τα στρογγυλά πινακιδάκια του συλλόγου Φίλων των Καλντεριμιών, που έχει σηματοδοτήσει όλη τη διαδρομή. Κατηφορίζοντας, βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο όπου πάμε δεξιά. Σε λίγα μέτρα το τσιμεντάρισμα σταματά και συνεχίζει φαρδύ καλντερίμι, που περνά δίπλα από το μουσείο Ραδιοφώνου ''Αντώνης Ταβάνης'' και αμέσως φθάνουμε στην Παλιόβρυση με ένα μεγάλο πλατάνι στο πλάι. Εδώ ήταν κεντρική βρύση και σημείο συνάντησης του χωριού.

    Στη συνέχεια περνούμε ένα ρέμα από πέτρινο γεφυράκι, πνιγμένο στη βλάστηση, και ανηφορίζουμε για λίγο στο καλντερίμι. Μετά από διασταύρωση με άλλο καλντερίμι δεξιά, που ανηφορίζει προς την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, αρχίζουμε πλέον να κατηφορίζουμε σε δρόμο-καλντερίμι, βλέποντας προς τα κάτω τον Παγασητικό. Ο δρόμος σύντομα στρίβει δεξιά, αλλά το λιθόστρωτό μας συνεχίζει ευθεία και, κατηφορίζοντας συνεχώς, φθάνουμε στο όμορφο εκκλησάκι της Παναγίας Μεσοσπορίτισσας ή Μοναστηράκι, με μια βρύση πλάι του και μερικά κυπαρίσσια. Εδώ είμαστε περίπου στα μισά του δρόμου προς Μηλίνα.

Παναγία Μεσοσπορίτισσα

     Μετά από τη στάση που σίγουρα θα κάνουμε στο εκκλησάκι, συνεχίζουμε στο καλντερίμι βλέποντας διαδοχικές όψεις της Μηλίνας και της θάλασσας από ψηλά. Τελικά το καλντερίμι βγαίνει σε τσιμεντόδρομο στα πρώτα σπίτια του οικισμού, τον οποίο ακολουθούμε. Περνάμε ρέμα και βαδίζουμε για ένα διάστημα στην αριστερή του όχθη, ανάμεσα σε πλούσια βλάστηση. Ο δρόμος γίνεται ασφαλτοστρωμένος και φθάνουμε σε διασταύρωση, όπου πάμε δεξιά στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως και σύντομα βγαίνουμε στην παραλία, σε σημείο όπου υπάρχει μικρός μώλος. Βαδίζοντας παραλιακά προς τα αριστερά (νότια), επιστρέφουμε στην εκκλησία από όπου αρχίσαμε την πορεία μας.

Kατηφορίζοντας προς Μηλίνα

Xόρτο-Μετόχι

Μετόχι

Aπόσταση: 6,4 χλμ.

Διάρκεια: 2 ώρες

Υψόμετρο: από 0 μ. (Χόρτο) σε 279 μ.(Σταυρός)

Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Μετόχι)

Kατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc   Η διαδρομή στο Everytrail               

                Αυτή είναι μια εύκολη κυκλική διαδρομή, που ανηφορίζει από την παραλία του Χόρτου στο Μετόχι από αγροτικό δρόμο κυρίως και επιστρέφει από σύνδεση με το καλντερίμι Αργαλαστής-Χόρτου που περνά λίγο δυτικότερα. 

 

               Η αφετηρία μας είναι στη γέφυρα του ρέματος του Χόρτου. Από την άσφαλτο βαδίζουμε αριστερά από το ρέμα σε πλακοστρωμένο δρόμο. Σε λίγο περνούμε στη δεξιά πλευρά του ρέματος (υπάρχει και ξύλινο γεφυράκι). Φθάνοντας σε προσκυνητάρι στη γωνία του νεκροταφείου, πάμε δεξιά ανηφορικά σε τσιμενταρισμένο δρόμο. Παραπάνω έχουμε ανηφορική διχάλα όπου πάμε αριστερά, παρατηρώντας τα στρογγυλά πινακιδάκια του συλλόγου φίλων των καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου, που έχει σηματοδοτήσει όλη τη διαδρομή.

          Ανηφορίζουμε σταθερά σε αγροτικό δρόμο ανάμεσα σε ελαιώνες, στην ανατολική  πλευρά του ρέματος του Χόρτου. Λίγο παραπάνω, μετά από μια διασταύρωση με κατηφορικό δρόμο αριστερά, διακρίνουμε το μονοπάτι στα αριστερά μας, που διατηρείται για διακόσια μέτρα παράλληλα με το δρόμο, έχοντας πεζούλα με ξερολιθιά στη δεξιά του πλευρά. Είναι όμως κλεισμένο από βλάστηση και έτσι, έως ότου καθαριστεί, συνεχίζουμε στο δρόμο.

              Αρχίζουμε πλέον  να βλέπουμε μπροστά μας το Μετόχι.  Αφήνουμε δεξιά μας διασταύρωση που πάει προς Μηλίνα και λίγο παραπάνω, καθώς ο δρόμος μας στρίβει δεξιά, τον αφήνουμε και πάμε ευθεία επάνω βρίσκοντας το καλντερίμι, που αφήνει στα δεξιά προσκυνητάρι και την εκκλησία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και περνά το ρέμα από γεφυράκι που πατά σε λιθόκτιστες βάσεις. Δίπλα στο γεφυράκι υπάρχει βρύση με χρονολογία 1929, η οποία όμως έχει στερέψει. Το ωραίο καλντερίμι συνεχίζει να ανηφορίζει και μπαίνοντας στο χωριό καλύπτεται από τσιμέντο. 

Σπίτι στο Μετόχι

 

            Σε λίγο φθάνουμε κάτω από την πλατεία, έχοντας χρειαστεί σχεδόν μία ώρα από την αρχή της πορείας μας. Για να αποφύγουμε να βαδίσουμε στην άσφαλτο, πάμε λίγα μέτρα πιο κάτω σε παράλληλο τσιμεντένιο μονοπάτι προς τα αριστερά, το οποίο, όπως και η άσφαλτος, μας φέρνει στη βρύση στην δυτική είσοδο του χωριού. Αφού δροσιστούμε από το κρυστάλλινο και άφθονο νερό της, βαδίζοντας λίγα μέτρα ακόμα στην άσφαλτο, βρίσκουμε δεξιά το μονοπάτι, που περνά ένα ρεματάκι και κατόπιν ανηφορίζει στην πλαγιά προς τα βορειοδυτικά. Το κομμάτι αυτό του μονοπατιού ήταν προηγουμένως εντελώς αδιάβατο και καθαρίστηκε το χειμώνα του 2012, με κοπιαστική πολυήμερη εθελοντική εργασία, από μέλη του συλλόγου Φίλων των Καλντεριμιών και του Ορειβατικού συλλόγου Βόλου. 

Aνηφορίζοντας προς το Σταυρό

 

          Φθάνοντας επάνω στο λόφο στη θέση Σταυρός, συναντούμε υπόγεια δεξαμενή νερού. Εδώ διασταυρωνόμαστε με τη διαδρομή Αργαλαστή-Χόρτο, που συνεχίζει δεξιά προς Αργαλαστή, φθάνοντας στην πλατεία σε μισή ώρα. Εμείς όμως εδώ πάμε αριστερά και, αφού περάσουμε πάνω από χώματα που έμειναν από την κατασκευή της δεξαμενής, μπαίνουμε σε ωραίο φαρδύ καλντερίμι ανάμεσα σε πεζούλες από ξερολιθιά. Και το τμήμα αυτό ήταν προηγουμένως αδιάβατο από βλάστηση. Διασχίζουμε την άσφαλτο και βαδίζουμε για λίγα ακόμα μέτρα σε εντυπωσιακό καλντερίμι, που κατόπιν γίνεται φαρδύ μονοπάτι. Διασχίζουμε ξανά λοξά την άσφαλτο και στην άλλη πλευρά βρίσκουμε στενό αγροτικό δρόμο-μονοπάτι, που εμφανίζει κατά διαστήματα τμήματα καλντεριμιού.

      Πιο κάτω, ο δρόμος φθάνει σε ελαιώνα και συνεχίζει σαν μονοπάτι στη δεξιά άκρη του κτήματος, παράλληλα και με παλιά τηλεφωνική γραμμή. Μπαίνουμε για λίγο σε δασωμένο μέρος και μετά διασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε ευθεία  σε καλντερίμι. Στα δεξιά μας έχουμε μια γραμμή από ανεπτυγμένη βλάστηση. Διασχίζουμε ξανά την άσφαλτο και μπαίνουμε σε στενό αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο φαίνεται το καλντερίμι. Ο δρόμος σε λίγα μέτρα στρίβει αριστερά, αλλά το καλντερίμι συνεχίζει ευθεία μέσα στον ελαιώνα και αμέσως σταματά. Βαδίζοντας ευθεία λοιπόν στον ελαιώνα, σε μονοπάτι παράλληλο με την άσφαλτο που είναι λίγο δεξιότερα, φθάνουμε σύντομα σε αντλιοστάσιο.

Κατηφορίζοντας προς Χόρτο

         Από εκεί πλέον ακολουθούμε αγροτικό δρόμο προς τα αριστερά, κατηφορίζοντας σταθερά. Μέσα στο δρόμο υπάρχουν τμήματα καλντεριμιού. Σε ένα σημείο πλησιάζουμε πολύ κοντά στην άσφαλτο σε μιά δεξιά στροφή που κάνει. Ο δρόμος παρακάτω είναι για λίγο τσιμενταρισμένος και κατόπιν μετατρέπεται σε καλντερίμι. Περνάμε από την παλιά βρύση του Διαλετάρα δίπλα σε στέρνα και το καλντερίμι τελειώνει καθώς βγαίνει σε τσιμενταρισμένο δρόμο. Είμαστε πλέον μέσα στο Χόρτο. Βαδίζοντας ευθεία μπροστά, συναντούμε το ρέμα και πάμε προς τα δεξιά για να επιστρέψουμε στην αφετηρία μας στη γέφυρα δίπλα στη θάλασσα.

Κανάλια-Κεραμίδι

Απόσταση: 12,4 χλμ.

Διάρκεια: 5 ώρες (καθαρός χρόνος πορείας 3.50')

Υψόμετρο: από 100 μ. (Κανάλια) σε 705 μ. σε 320 μ. (πλατεία Κεραμιδίου)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Άνω Κανάλια)

Kατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Εverytrail    
 
       Η διαδρομή αυτή, με καλντερίμι σε μεγάλο μέρος της, ήταν η κύρια οδός επικοινωνίας του Κεραμιδίου με την περιοχή της Κάρλας και το Βόλο έως τις αρχές της δεκαετίας του `60, όταν ανοίχθηκε ο αμαξιτός δρόμος. Είναι καταλληλότερο να περπατηθεί άνοιξη ή φθινόπωρο, καθώς δεν προσφέρει σκιά. Για την επιστροφή μας μπορούμε να πάρουμε το λεωφορείο του ΚΤΕΛ ή το ταξί του χωριού (τηλ. 6977893576).

     Το μονοπάτι ξεκινά από την επάνω αριστερή γωνία της περίφραξης του υδραγωγείου των Καναλίων. Για να φθάσουμε εκεί, είναι καλύτερο να ακολουθήσουμε το δρόμο που ανηφορίζει δεξιά από την πλατεία του χωριού. Αφήνουμε δεξιά μας την οδό Καράβα και περνούμε από τσιμεντένιο γεφυράκι. Από το τέρμα του δρόμου συνεχίζει στενό δρομάκι-μονοπάτι που ανηφορίζοντας μας φέρνει στην δεξαμενή στο επάνω μέρος του υδραγωγείου. Περνούμε από πρόχειρο άνοιγμα της περίφραξης δίπλα στην κλειδωμένη πόρτα. Μπροστά από την περίφραξη περνά αγροτικός δρόμος, όπου πάμε λίγα μέτρα προς τα αριστερά (δυτικά) και, εκεί ακριβώς όπου τελειώνει η περίφραξη, βρίσκουμε το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει ευθεία ανάμεσα σε θαμνώδη βλάστηση.

Κανάλια

      Ανηφορίζοντας βρίσκουμε όλο και περισσότερα τμήματα καλντεριμιού. Αν κοιτάξουμε προς τα κάτω, βλέπουμε τα Κανάλια και τη λίμνη Κάρλα. Τελικά συναντούμε την άσφαλτο Καναλίων-Κεραμιδίου, τη διασχίζουμε και συνεχίζουμε από την επάνω μεριά πάλι σε καλντερίμι. Λίγο παραπάνω, το μονοπάτι πλησιάζει λοξά την άσφαλτο αλλά έχει καταπλακωθεί από πέτρες. Με λίγη δυσκολία βγαίνουμε στο δρόμο και τον ακολουθούμε. Για λίγο διάστημα ανεβαίνουμε σε μονοπάτι στην δεξιά όχθη του δρόμου και πάλι βαδίζουμε στην άσφαλτο. Το έδαφος είναι πετρώδες με αραιή βλάστηση και δεξιά μας αφήνουμε παλιό νταμάρι με πλάκες Καναλίων.

H Kάρλα από τα Άνω Κανάλια

       Μετά από πεντακόσια μέτρα περίπου, προσέχοντας στα αριστερά μας, βλέπουμε το καλντερίμι που διατηρείται για λίγα μέτρα και το ακολουθούμε, βαδίζοντας παράλληλα με την άσφαλτο και λίγο αριστερότερα. Η περιοχή λέγεται Άνω Κανάλια, γιατί εδώ ήταν η παλιά θέση του χωριού που εγκαταλείφθηκε επί Τουρκοκρατίας και μεταφέρθηκε στο σημείο όπου είναι σήμερα. Περνούμε από το μικρό ξωκλήσι του Αγίου Παντελεήμονος αριστερά μας και κατόπιν συναντούμε στέγαστρο με βρύση. Ξαναμπαίνουμε στην άσφαλτο για λίγα μέτρα περνώντας το ρεματάκι και αμέσως έχουμε αριστερά μας το ξωκλήσι της Μεταμορφώσεως.

         Εδώ, λίγα μέτρα αριστερότερα από την άσφαλτο, κατηφορίζει παράλληλα το μονοπάτι, σε έδαφος με κοκκινόχωμα και αραιές μεγάλες δρυς. Αφού περάσουμε ένα ρεματάκι, το καλντερίμι-μονοπάτι ανηφορίζει ομαλά, διασχίζουμε την άσφαλτο στην οποία σύντομα ξαναβγαίνουμε λοξά και βαδίζουμε για πενήντα μέτρα στο δρόμο. Κατόπιν, προσέχοντας τά κόκκινα σημάδια στα αριστερά, βρίσκουμε το μισοχαλασμένο καλντερίμι, που κάνει ένα ζικ-ζακ ανηφορίζοντας, διασχίζει την άσφαλτο, κάνει άλλον έναν ελιγμό από πάνω και ξαναβγαίνουμε πάλι στο δρόμο, στον οποίο και βαδίζουμε για πεντακόσια μέτρα. Στη συνέχεια βρίσκουμε πάλι το καλντερίμι-μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια λοξά αριστερά και βαδίζουμε παράλληλα με το δρόμο για λίγο διάστημα.

       Ξαναβγαίνοντας στο δρόμο, σε λίγα μέτρα συναντούμε στα δεξιά μεγάλη ανοικτή στέρνα και πλάι της ένα κιόσκι. Αριστερά από τη στέρνα ανηφορίζουμε σε στενό πλακοστρωμένο μονοπάτι, μέχρι που φθάνουμε στον αυχένα, όπου είναι και το υψηλότερο σημείο της διαδρομής (705 μ.). Από εδώ πλέον ακολουθούμε καλντερίμι, που κατηφορίζει για αρκετό διάστημα στη δεξιά πλαγιά μιας ρεματιάς. Παρακάτω περνούμε από μακρόστενη λάκκα, που έχει ένα γκρεμισμένο καλύβι και ένα κιόσκι. Συνεχίζοντας να κατηφορίζουμε, διασχίζουμε ένα ρεματάκι και βαδίζουμε πλάι του στα δεξιά, μέχρι που βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο. Εδώ συναντούμε τη διαδρομή Κεραμίδι-Βένετο. Ακολουθούμε για λίγο ευθεία το δρόμο προς βορράν και, εκεί που κάνει αριστερή στροφή, πάμε ευθεία κατηφορίζοντας σε καλντερίμι προς μια λάκκα που είναι μπροστά μας (εδώ το ίχνος της καταγραφής ακολουθεί το δρόμο κάνοντας κύκλο, το λάθος θα διορθωθεί σε μελλοντική νέα καταγραφή).

     Αφού ξαναβγούμε στο δρόμο για λίγα μέτρα, βρίσκουμε πάλι το καλντερίμι στα δεξιά και, περνώντας πλάι από ένα μαντρί, κατηφορίζουμε ομαλά προς μια ρεματιά, την περνούμε και ανηφορίζοντας βγαίνουμε στην άσφαλτο. Στην άλλη πλευρά υπάρχει μαντρί και μικρός νερόλακκος (σουβάλα). Αριστερά από τη σουβάλα βρίσκουμε το καλντερίμι που κατηφορίζει, μέχρι που κόβεται απότομα από τη διάνοιξη του δρόμου. Βαδίζοντας σε μονοπάτι αριστερά, περνούμε ένα ρεματάκι και μπαίνουμε σε χωματόδρομο που μας βγάζει αμέσως στην άσφαλτο στην είσοδο του Κεραμιδίου, στο γεφυράκι πάνω στη στροφή. Ακολουθώντας την προς τα αριστερά, μπαίνουμε στο χωριό και από το τέρμα του δρόμου κατηφορίζουμε δεξιά σε πλακόστρωτο καλντερίμι για να φθάσουμε στην πλατεία.

Πλατεία Κεραμιδίου

Aργαλαστή-Χόρτο

Απόσταση: 4,4 χλμ.

Διάρκεια: 1,5 ώρα

Υψόμετρο: από 233 μ. (πλατεία Αργαλαστής) σε 279 μ. (Σταυρός) σε 0 μ. (Χόρτο)

Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Αι Γιάννης Αργαλαστής)

Κατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc     H διαδρομή στο Everytrail

       Τον χειμώνα του 2012, ο σύλλογος φίλων των καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου, σε συνεργασία με τον ΕΟΣ Βόλου, καθάρισε με εκατοντάδες ώρες εθελοντικής εργασίας τη διαδρομή αυτή. Έτσι τώρα, για πρώτη φορά μετά από τριάντα και πλέον χρόνια, μπορεί κάποιος να βαδίσει ξανά από την Αργαλαστή στο Χόρτο ακολουθώντας το παλιό καλντερίμι.

      Ας βαδίσουμε λοιπόν και εμείς στα ίχνη του. Από την πλατεία της Αργαλαστής παίρνουμε το στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο που κατευθύνεται νοτιοδυτικά (αριστερά όπως ερχόμαστε στην πλατεία). Αμέσως υπάρχει διασταύρωση όπου πάμε δεξιά. Η πορεία μας σύντομα γίνεται νότια και, βγαίνοντας από το χωριό, μπαίνουμε λοξά στην κύρια άσφαλτο που κατευθύνεται προς Χόρτο και βαδίζουμε για ένα διάστημα σε αυτή. Αφού περάσουμε τη διασταύρωση προς Κάλαμο, σε λίγο κατεβαίνουμε στα δεξιά μας στο εκκλησάκι του Αι Γιάννη. Εδώ βρίσκουμε λίγα μέτρα καλντεριμιού δίπλα και πάνω από την παλιά βρύση που ''επεσκευάσθη τω 1894'' και ξαναβγαίνουμε στην άσφαλτο. Μετά από τριακόσια μέτρα περίπου ακόμα στην άσφαλτο, μπαίνουμε λοξά αριστερά στο καθαρισμένο μονοπάτι, το οποίο πορεύεται ανάμεσα σε πεζούλες με ξερολιθιά.
     Ανηφορίζοντας ελαφρά, φθάνουμε στην κορυφή του λόφου, όπου υπάρχει υπόγεια δεξαμενή νερού. Από το σημείο αυτό, που λέγεται Σταυρός, φεύγει προς τα αριστερά άλλο μονοπάτι, επίσης καθαρισμένο, που κατηφορίζει νοτιοανατολικά και βγαίνει στη βρύση στην είσοδο του Μετοχίου.

     Συνεχίζοντας εμείς στην πορεία μας για Χόρτο ευθεία προς νότον, αφού περάσουμε πάνω από  χώματα που έμειναν από την εκσκαφή της δεξαμενής, βαδίζουμε πλέον σε ωραίο φαρδύ καλντερίμι που κατηφορίζει ανάμεσα στις πεζούλες με ξερολιθιά. Το τμήμα αυτό ήταν προηγουμένως εντελώς αδιάβατο από βλάστηση. Παρακάτω διασχίζουμε κάθετα την άσφαλτο και έχουμε για λίγα μέτρα ακόμα εντυπωσιακό καλντερίμι, που γίνεται κατόπιν φαρδύ μονοπάτι. Διασχίζουμε ξανά λοξά την άσφαλτο και στην άλλη πλευρά βρίσκουμε στενό αγροτικό δρόμο-μονοπάτι, που εμφανίζει κατά διαστήματα τμήματα καλντεριμιού.

      Πιο κάτω, ο δρόμος φθάνει σε ελαιώνα και συνεχίζει σαν μονοπάτι στη δεξιά του άκρη, παράλληλα και με παλιά τηλεφωνική γραμμή. Μπαίνουμε για λίγο σε δασωμένο μέρος και μετά διασχίζουμε την άσφαλτο και συνεχίζουμε ευθεία  σε καλντερίμι. Στα δεξιά μας έχουμε μια γραμμή από ανεπτυγμένη βλάστηση. Διασχίζουμε ξανά την άσφαλτο και μπαίνουμε σε στενό αγροτικό δρόμο, μέσα στον οποίο φαίνεται το καλντερίμι. Ο δρόμος σε λίγα μέτρα στρίβει αριστερά, αλλά το καλντερίμι συνεχίζει ευθεία μέσα στον ελαιώνα και αμέσως σταματά. Βαδίζοντας ευθεία λοιπόν στον ελαιώνα σε μονοπάτι παράλληλο με την άσφαλτο που είναι λίγο δεξιότερα, φθάνουμε σε λίγο σε τσιμεντένιο αντλιοστάσιο δίπλα στο δρόμο.

     Από εκεί πλέον ακολουθούμε αγροτικό δρόμο προς τα αριστερά, κατηφορίζοντας σταθερά. Μέσα στο δρόμο υπάρχουν τμήματα καλντεριμιού. Σε ένα σημείο πλησιάζουμε πολύ κοντά στην άσφαλτο σε μιά δεξιά στροφή που κάνει. Ο δρόμος παρακάτω είναι για λίγο τσιμενταρισμένος και κατόπιν μετατρέπεται σε καλντερίμι. Περνάμε από την παλιά βρύση του Διαλετάρα με μια στέρνα δίπλα της και το καλντερίμι σταματά, καθώς βγαίνει σε τσιμενταρισμένο δρόμο. Είμαστε πλέον μέσα στο Χόρτο. Βαδίζοντας σε αυτόν τον δρόμο προς τα δεξιά, φθάνουμε σύντομα στην κύρια άσφαλτο στην είσοδο του Χόρτου και σε λίγα μέτρα βγαίνουμε στην παραλία.

Χόρτο

Χόρτο-Λεφόκαστρο

Aπόσταση: 10 χλμ.

Διάρκεια: 3,5 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: 64 μ. (μέγιστο)

Σήμανση: στρόγγυλα πινακιδάκια, κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: όχι

 Κατεβάστε ίχνος GPS:  Η διαδρομή στο Wikiloc    Η διαδρομή στο Εverytrail  

      Μια περιήγηση στις ειδυλλιακές παραλίες του Νοτίου Πηλίου από το Χόρτο μέχρι το Λεφόκαστρο. Kάποιος την ονόμασε "ο περιφερειακός του Παραδείσου"!  Η ιδανικότερη εποχή για να την περπατήσουμε είναι ο χειμώνας. Τότε μπορούμε ευκολότερα να αντισταθούμε στον πειρασμό να βγάλουμε τα ρούχα μας και να βουτήξουμε στη θάλασσα του Παγασητικού, που μας καλεί σαν σειρήνα στην αγκαλιά της. Αν έχουμε την ανάλογη φυσική κατάσταση, μπορούμε να συνεχίσουμε ανηφορίζοντας από το Λεφόκαστρο στην Αργαλαστή και από εκεί να γυρίσουμε πίσω στο Χόρτο, ολοκληρώνοντας έτσι τον κύκλο με άλλες 3 ώρες πορείας. Μπορούμε ακόμα να πάμε στην Αργαλαστή νωρίτερα, από Κάλαμο ή Πάου, κερδίζοντας 1 ή 2 ώρες αντίστοιχα (βλέπε τις αντίστοιχες διαδρομές).

      Ξεκινώντας από την είσοδο του Χόρτου, βαδίζουμε για διακόσια μέτρα περίπου στην άσφαλτο που ανηφορίζει προς την Αργαλαστή και μετά, παρατηρώντας τα στρόγγυλα κιτρινόμαυρα πινακιδάκια του συλλόγου Φίλων των Καλντεριμιών, πάμε λοξά αριστερά σε τσιμεντόδρομο που κατηφορίζει ανάμεσα σε εξοχικές κατοικίες και τουριστικά καταλύματα. Ο δρόμος γίνεται πλακοστρωμένο μονοπάτι που κινείται πολύ κοντά στην παραλία Παγανιά. Τελειώνοντας η πλακόστρωση, βαδίζουμε σε κανονικό μονοπάτι ανάμεσα σε χαμηλή θαμνώδη βλάστηση και ελαιώνες.

Μεγάλη Πάου

     Mετά από λίγο διάστημα, το μονοπάτι κατεβαίνει στην παραλία της μεγάλης Πάου και περπατάμε σ` αυτήν. Στην άλλη άκρη της, στην πίσω πλευρά από το τελευταίο σπίτι που είναι εκεί, βρίσκουμε μονοπάτι που ανηφορίζει με ελιγμούς και σύντομα, έχοντας περίφραξη αριστερά μας, βγαίνουμε σε τσιμεντόδρομο που τερματίζει σε ιδιοκτησία. Εδώ κανονικά το μονοπάτι συνέχιζε προς την παραλία της μικρής Πάου. Όμως οι περιφράξεις έχουν κάνει αδύνατη τη διέλευση, και έτσι αναγκαστικά ακολουθούμε τον τσιμεντόδρομο ανηφορίζοντας λίγο ακόμα, μέχρι να συναντήσουμε άσφαλτο, όπου πάμε αριστερά κατηφορικά (δεξιά πηγαίνει προς μοναστήρι Πάου).

     Ο δρόμος μάς φέρνει στην παραλία της μικρής Πάου και βαδίζουμε κατά μήκος της. Στα μισά της παραλίας, εκεί όπου εκβάλλει μικρό ρέμα, φεύγει προς τα δεξιά το μονοπάτι-καλντερίμι προς μονή Πάου-Αργαλαστή. Στο τέρμα της παραλίας συναντούμε ανηφορικό στενό χωματόδρομο, παράλληλο με την ακτή, τον οποίο ακολουθούμε. Από κάτω περνά ο αγωγός ύδρευσης από το φράγμα Παναγιώτικο, που δυστυχώς πέρασε πάνω στο μονοπάτι που υπήρχε εδώ, γιατί έτσι κρίθηκε πιο βολικό, αλλοιώνοντάς το ριζικά και μόνιμα. Το ίδιο έγινε και στο μονοπάτι-καλντερίμι κοντά στο Λεφόκαστρο. Τι να πεί κανείς για τις αρχές, Δήμο και Νομαρχία, που ανέχθηκαν ή συναίνεσαν σε αυτή την καταστροφή, σε έναν τόπο που ζεί πλέον κυρίως από τον τουρισμό; Ως πότε θα αδιαφορούμε για την καταστροφή του τόπου μας; Είμαστε άξιοι της μοίρας μας, καλής ή κακής, που εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε για τους εαυτούς μας.

     Βαδίζοντας παράλληλα με την ακτογραμμή, λίγα μέτρα πάνω από τη θάλασσα, βγαίνουμε σε ελαιώνα και τον διασχίζουμε, ξαναβρίσκοντας το φαρδύ μονοπάτι και, βαδίζοντας κατόπιν δίπλα σε όριο ιδιοκτησίας, φθάνουμε στο τσιμενταρισμένο μονοπάτι που μας φέρνει στην παραλία Μπελιάν, λίγα μέτρα πιο κάτω. Στα δεξιά μας υπάρχει εξοχική κατοικία. Βαδίζουμε στην παραλία και από την άλλη άκρη ανηφορίζουμε σε μονοπάτι, που μας βγάζει σε αγροτικό δρόμο, δίπλα σε νεόκτιστο εξοχικό. Ακολουθούμε το δρόμο, ο οποίος πιο πέρα είναι τσιμενταρισμένος, και βγαίνουμε σε ασφαλτόδρομο που κατηφορίζει και μας οδηγεί στην παραλία του Καλάμου.

     Ακολουθώντας την παραλία, αφήνουμε στα δεξιά τη διασταύρωση με το καλντερίμι προς Αργαλαστή (μια ώρα πορείας και ένα τέταρτο περίπου), και συνεχίζουμε σε δρόμο παράλληλα με τη θάλασσα. Διασχίζουμε το ρέμα της Ροδιάς περνώντας μια πεζογέφυρα και ξαναβγαίνουμε στην παραλία, βόρεια του ρέματος. Στην άλλη άκρη της παραλίας συνεχίζει μονοπάτι, που πολύ σύντομα γίνεται αγροτικός δρόμος, στον οποίο βαδίζουμε με κατεύθυνση βόρεια ανάμεσα σε ελαιώνες στην περιοχή Καλογριά. Για ένα διάστημα έχουμε απομακρυνθεί λίγο από τη θάλασσα, αλλά σύντομα την ξαναπλησιάζουμε και βγαίνουμε αριστερά στην όμορφη μικρή παραλία του Αγίου Σώστη, δίπλα σε πίνακα ανακοινώσεων του τοπικού συλλόγου.

Άγιος Σώστης

       Αφού βαδίσουμε στην άλλη άκρη της παραλίας, βρίσκουμε το μονοπάτι με τα κόκκινα σημάδια που ανηφορίζει και το ακολουθούμε. Το μονοπάτι μας φέρνει σε μπάρα που φράζει την είσοδο ιδιοκτησίας. Πάμε για λίγα μέτρα προς τα κάτω σε στενό χωματόδρομο και αμέσως δεξιά. Εδώ ξανασυναντούμε τον αγωγό νερού που πέρασε πάνω στην πορεία του μονοπατιού και δυστυχώς το αλλοίωσε για πάντα. Περνούμε κάτω από νεόκτιστο εξοχικό και σύντομα φθάνουμε σε άλλη παραλία που είναι αμέσως νότια από τον οικισμό του Λεφοκάστρου. Κατεβαίνουμε στην παραλία από μονοπάτι και στην άλλη άκρη της βρίσκουμε καλντερίμι, που ανηφορίζοντας περνά από παλιά βρύση με χρονολογία 1777 και βγαίνουμε στην άσφαλτο. Εδώ συνεχίζει στην άλλη μεριά το καλντερίμι προς Αργαλαστή (μιάμιση ώρα πορείας). Αν βαδίσουμε στην άσφαλτο προς τα κάτω, φθάνουμε σε τριακόσια μέτρα στον παραθαλάσσιο οικισμό του Λεφοκάστρου.

Πηγαίνοντας προς Λεφόκαστρο

Mακρινίτσα-Λέσχιανη-Κάτω Κερασιά

Aπόσταση: 14,4 χλμ.

Διάρκεια: 5,5 ώρες (με στάσεις)

Υψόμετρο: Από 620 μ.(Μακρινίτσα) σε 965 μ.(μέγιστο) σε 130 μ.(Κερασιά)

Σήμανση: κόκκινα σημάδια

Πόσιμο νερό στη διαδρομή: ναι (Λέσχιανη)

H διαδρομή στο Wikiloc     Η διαδρομή στο Everytrail   (Kατεβάστε ίχνος GPS)

Η διαδρομή αυτή είναι καλύτερο να περπατηθεί άνοιξη ή τέλη φθινοπώρου, καθώς στο μεγαλύτερο μέρος της κινείται ανάμεσα σε αραιή βλάστηση που δεν προσφέρει σκιά.

Από την πλατεία της Μακρινίτσας, ανηφορίζουμε στο καλντερίμι πίσω από την εκκλησία κατευθυνόμενοι αρχικά ανατολικά και σε διασταύρωση που έχει πινακίδα προς αρχοντικό Κοίλια πάμε αριστερά επάνω (ευθεία πηγαίνει προς την εκκλησία της Παναγίας). Το καλντερίμι ανηφορίζει έντονα ανάμεσα στα σπίτια του χωριού και τερματίζει έχοντας αριστερά το νεκροταφείο και δεξιά μια παλιά βρύση με πλατάνι, που δεν τρέχει νερό. Συνεχίζουμε ανηφορίζοντας σε τσιμεντόδρομο και παραπάνω σε διασταύρωση πάμε αριστερά. Αμέσως βρίσκουμε το μονοπάτι στα δεξιά δίπλα σε ένα δέντρο, και με λίγα ζιγκ-ζαγκ ξαναβγαίνουμε στον δρόμο πάνω σε στροφή, όπου υπάρχει και προσκυνητάρι σε σημείο που προσφέρει εκπληκτική πανοραμική θέα.

Ενα μέρος της θέας από το προσκυνητάρι: Πορταριά, Σταγιάτες, Βόλος

Συνεχίζουμε ευθεία βόρεια στο δρόμο, αφήνουμε δεξιά μας κτίσμα υδραγωγείου (απ` όπου φεύγει το μονοπάτι για Προφήτη Ηλία-Τρανό Ίσωμα) και αριστερά μας καλύβι-αποθήκη. Λίγο μετά το καλύβι, βλέποντας τα κόκκινα σημάδια κατηφορίζουμε λοξά αριστερά σε μονοπάτι, που περνά το μικρό ρέμα της Πατωσιάς και αμέσως πάμε δεξιά προς βορράν. Το μονοπάτι, που έχει και στοιχεία καλντεριμιού σε ορισμένα σημεία του, ανηφορίζει ανάμεσα στα πουρνάρια και πιο πέρα βγαίνει λοξά σε αγροτικό δρόμο που ακολουθούμε προς βορράν. Σε κάθετη διασταύρωση διασχίζουμε εγκάρσια άλλον αγροτικό δρόμο και αρχίζουμε να ανηφορίζουμε με κατεύθυνση βορειοδυτική σε ένα ομαλό ύψωμα που είναι μπροστά μας. Το μονοπάτι εδώ είναι λίγο δυσδιάκριτο, αλλά μας βοηθούν τα κόκκινα σημάδια.

Κάνοντας μια ομαλή καμπύλη στην αριστερή πλαγιά του υψώματος, αρχίζουμε να κατηφορίζουμε. Στη ράχη που φαίνεται μπροστά μας προς βορράν, ξεχωρίζουν δύο μεγάλα πουρνάρια, ψηλά σαν δέντρα. Προς τα εκεί κατευθύνεται η πορεία μας, στην τοποθεσία αυτή που λέγεται Παναγιάς Πουρνάρι. Βγαίνουμε λοξά σε αγροτικό δρόμο και τον ακολουθούμε ώσπου να φθάσουμε σε ποτίστρα δίπλα σε νερόλακκο (σουβάλα). Από εκεί ανηφορίζουμε στην πετρώδη πλαγιά σε ασαφές μονοπάτι. Σύντομα φθάνουμε στη ράχη, αφήνουμε δεξιά μας στα είκοσι μέτρα το ένα δέντρο-πουρνάρι και αρχίζουμε να κατηφορίζουμε περνώντας δίπλα από το δεύτερο στα αριστερά μας. Εδώ υπάρχουν και άλλα ανεπτυγμένα πουρνάρια και το μονοπάτι είναι πιο σαφές.

Τελικά βγαίνουμε λοξά σε δρόμο που αμέσως βγαίνει σε ποτίστρα στη θέση “Της νύφης το μνήμα”. Μπροστά από την ποτίστρα περνά ο δρόμος που πηγαίνει από τον Άγιο Ονούφριο προς τις πηγές Καλιακούδα και Ξηράκια. Διασχίζουμε εγκάρσια το δρόμο και ανηφορίζουμε σε μονοπάτι που στην αρχή του είναι ασαφές. Λίγο δεξιότερα βρίσκεται ένα μαντρί. Βοηθούμενοι από τα κόκκινα σημάδια, σύντομα μπαίνουμε σε σαφές μονοπάτι που κατηφορίζει ομαλά βορειοδυτικά ανάμεσα από πουρνάρια. Σε ένα σημείο παρακάτω περνάμε πολύ κοντά στην άκρη από την απότομη πλαγιά της μεγάλης ρεματιάς της Καλιακούδας που έχουμε στα δεξιά μας.

Πηγαίνοντας προς Λούτσα (τέλη Φεβρουαρίου). Στο βάθος η Κάρλα

Τελικά, με πορεία σχεδόν δυτική, βγαίνουμε στο μεγάλο ξέφωτο της Λούτσας, δίπλα σε ένα μαντρί. Δεξιά μας βρίσκεται μια σουβάλα και αριστερά ένα μοναχικό χαρακτηριστικό δέντρο, ενώ λίγο πιο πέρα υπάρχει και ένα αλώνι με τριγωνομετρικό κολονάκι (υψόμετρο 692 μ.). Στο βάθος φαίνεται η λίμνη Κάρλα. Εδώ διασταυρωνόμαστε με τη διαδρομή Φυτόκο-Λαγωνίκα-Πουρί, που πηγαίνει προς τα βορειοανατολικά (βλέπε περιγραφή της σε άλλη ανάρτηση).

Βαδίζουμε μέσα στο ξέφωτο προς τα βορειοδυτικά, και στην άλλη άκρη βρίσκουμε το μονοπάτι, που φαίνεται σαν νεροφάγωμα στην αρχή. Κατηφορίζοντας, συναντούμε τμήματα καλντεριμιού και τελικά φθάνουμε στο τρίτοξο γεφύρι της Λέσχιανης, το ένα από τα τέσσερα γεφύρια της ρεματιάς της Καλιακούδας. Ένα πέτρινο έργο τεχνικής και τέχνης, ένα μνημείο του τόπου που στέκει εκεί άγνωστο από πότε (πιθανώς από τον προπερασμένο αιώνα), γερά θεμελιωμένο στα βράχια της ρεματιάς, φτιαγμένο μαστορικά για ν` αντισταθεί στη φθορά του χρόνου και του ορμητικού νερού. Και πράγματι αντέχει ακόμα ατόφιο.

Το γεφύρι της Λέσχιανης

Αφού καθήσουμε λίγο με ησυχία, για να αφουγκραστούμε το κελάιδισμα των πουλιών ανάμεσα στους ήχους της ρεματιάς, συνεχίζουμε στο μονοπάτι που μας φέρνει στην εκκλησία της Παναγίας Λέσχιανης, δίπλα στη βρύση με χρονολογία 1888 και σε ένα πλατάνι. Εδώ έρχεται και δρόμος, που δεξιά πάει προς μονή Σουρβιάς. Εμείς βαδίζουμε στο δρόμο προς τα αριστερά (δυτικά) και μετά από πέντε λεπτά, ακριβώς σε σημείο όπου φεύγει λοξά αριστερά άλλος στενός αγροτικός δρόμος (προσοχή), πάμε δεξιά κατηφορίζοντας στο μονοπάτι, που σύντομα ξαναβγαίνει σε δρόμο και πάμε πάλι δεξιά.

Ο δρόμος κατηφορίζει προς το Κερασιώτικο ρέμα, το περνάει και ανηφορίζοντας έντονα στην άλλη όχθη βγαίνουμε σε μακρόστενο ξέφωτο-χωράφι. Εδώ στρίβουμε αριστερά και βαδίζουμε στο όριο του χωραφιού, δίπλα σε ένα κτήμα με μηλιές που είναι αριστερά μας. Φθάνοντας στο τέρμα του χωραφιού, βρίσκουμε φαρδύ μονοπάτι που κατηφορίζει ευθεία. Με πορεία σταθερά δυτική, παρακάτω διασχίζουμε λοξά προς τα δεξιά ένα δρόμο και συνεχίζουμε σε μονοπάτι που περνά ένα κτήμα και κατεβαίνει πάλι στο ρέμα της Κερασιάς.

Το Κερασιώτικο ρέμα

Περνούμε το ρέμα και συνεχίζουμε σε θαυμάσιο μονοπάτι μέσα σε δρυοδάσος. Αυτό το κομμάτι είναι ίσως το ωραιότερο όλης της διαδρομής. Μετά από κάμποση πορεία μέσα στο δάσος, το μονοπάτι βγαίνει σε ανοιχτό χώρο και σε λίγο βγαίνουμε σε αγροτικό δρόμο που κατηφορίζει. Ήδη βλέπουμε μπροστά μας το χωριό της Κάτω Κερασιάς. Σε διχάλα πάμε αριστερά και βαδίζουμε πλάι σε μακρόστενο κτήμα που είναι αριστερά μας. Ξαναβγαίνουμε στον ίδιο φαρδύ αγροτικό δρόμο και κινούμενοι γενικά προς τα δυτικά, πλησιάζουμε πολύ κοντά στην άσφαλτο. Ο χωματόδρομος συνεχίζει να κατηφορίζει δεξιά από την άσφαλτο και παρακάτω μετατρέπεται σε χαλασμένο καλντερίμι-μονοπάτι, που διασχίζει λοξά ένα δρόμο και αμέσως φθάνουμε στην εκκλησία της Κάτω Κερασιάς. Περνούμε το ρέμα πίσω από την εκκλησία από το ωραίο ανακαινισμένο δίτοξο πέτρινο γεφύρι, που κατασκευάσθηκε το 1886 και, ανηφορίζοντας λίγα μέτρα σε καλντερίμι, φθάνουμε τέλος στην πλατεία του χωριού.

Το γεφύρι της Kάτω Κερασιάς